همیشه که نمی شود
حسرت گذشته را خورد
و اینکه چرا؟
و چگونه؟
و یا اصلا چه شد که اینگونه شد؟
به قول شخصی بزرگ
زندگی دایره ای است که هرچه تند تر در آن بدوی
چرخشش بیشتر می شود،
و زود تر زمین می خوری
و همینطور اگر راه نروی..



می دونی کوچولو ؟
هیچکدوم از این ها مهم نیست..
من به هفته ی آینده می اندیشم،
و روز های بعد از آن..

دو بالِ سپید
زیباتر از تمام بال های زمینی
از آنِ من
هدیه ی خدا..



احساس می کنم
در آسمان ها
در دور دست ها
همانجایی که
فرشتگان
احساس شعف می کنند
من هم حضور دارم.
لالا-لالا
دلِ بی تابم
آرام،
آرام،
پرواز سهم توست
همان گونه که
زمین خوردن
شکستن
و از پا در آمدن.
نشستن کافی است.
باید رفت..
رفت..
تا بی نهایتِ دنیا
تا بی نهایتِ پرواز..
لالا-لالا..
دلِ بی تابم
آرام،
آرام..

پ.ن ۱:[شنبه/کنکور]
پ.ن ۲:-|سکوت|-

دستانم
در موهایم
گره خورده
و چشمانم
خاطراتِ مبهمی را دنبال می کرد
که دیگر هرگز
دست یافتنی نمی نمود.

تقدیر  ِ من هم چنین بود..
باید کاری می کردم!

کنکور..

يکی از بچه ها چند شب پيش
در سانحه ی تصادف،
برای ِ هميشه
ما را وداع گفت!!
وحشتناک ترين چيزه ممکن اين بود که
با شادی و لبخندِ هر چه تمام تر
وارد ِ مدرسه شوی
و با  گريه ی دوستانت و اعلاميه ي مرگِ
يکی از بچه ها مواجه شوی!!
بی شک حس ِ خوبي نيست..

- قرار  ِ مسابقه در کنکور بود
                      نه در آخرت!

داشتم می گفتم:
سالِ ۸۶ بدترین سالِ تمام  ِسالهای زندگیم بود.
خدا بهم لبخند زد..
بوسیدمش/
از همین پایین!!




- آرزو های شیرین
با کمی تأمل..

[قسمتی از نامه ی سنجاقکِ بال شکسته
در وداع با پسرکِ مغرور  ِ جزیره ی دور افتاده]

...
خوش که می گذرد.
جای عروسک بازی نیست.
کاغذک های سپیدِ گذشته
دیگر رنگ باخته اند.
مانند تو، و خیلی های دیگر.
احساساتم تغییر کرده..
مانندِ موهای سیاهِ تو
که در تابش ِ نور خورشید
انعکاسی خاص داشت
و حالا دیگر
در چشمانِ روشن ِ من
هیچش بازتابی نیست.
گاهی با خود می اندشم
احساساتِ پاک و یک رنگِ گذشته را
چگونه امروز به ناسزا و دروغ تبدیل گشت،
و اعتمادِ بی همتای آن روز ها
به پریشانی های شبانه.
دیالوگ های قبل و بعدِ خواب را
بی شک فراموشی نیست،
اما به یاد داشتنش هم
دلِ بی درد می خواهد.
جاده ی طویل ِ آرزو هامان
ماه ها بود که به دو راهی بر خورده بود
و فقط جرئتِ یک انتخاب
همه چیز را مشخص می کرد.
جرئتی که هرگز،
هیچ یک نداشتیم.
و تنها یک اختلاف
در اعتقاد
دفترچه ی  سرنوشتمان را ورق می زد.
زمان که گذشت
همه چیز را با خود
در  گذشته مدفون کرد
و همه چیز به یکباره دگرگون شد.
سنجاقکِ بال شکسته
هنوز در تکاپو برای بهبودی بود
که جیرجیرکی آمد
و آواز آشنایی سر داد.
و تمام  ِ قورباغه را
با خود به بی نهایت برد.
و این سنجاقک بودکه با صدایی آرام،
و چشمانی خیس،
از گوشه ی مرداب
جزیره ی آرزوهایش را
وداع گفت.



- همه ی بال ها از آنِ تو باد
تا بی نهایتِ پرواز!!

چیزی که وجود دارد این است که
همه چیز تغییر می کند
حتی قیافه ی مثبت ترین ِ آدم ها..
(دینگ)
به هر حال
کم کم داریم آماده می شویم
با گروه جدیدی از دوستان
که حالا هر روز
لذت ِ حقیقی را در کنار هم تجربه می کنیم.

+ این روز ها خدا هم به سختی پیدایم می کند.

کاری نمی توان کرد
حرفی نمی توان زد.
فقط تنها
می توان
در تاریکی
دست ها را مشت کرد
لب ها را گاز گرفت
و شاید
گاه
پوزخندیمسخره
یا خنده ای بی مورد
تا سخنی از دهانت بیرون نیاید
و کاری نکنی
که چیزی ادامه یابد.



حقیقت را نمی شود انکار کرد.

داری میری؟
باشه، به سلامت..
کوله بارتم خودم بستم
توش همه چیزم گذاشتم
همه ی خاطره هاتو..
یادگاری هاتو..
گفته بودم جاده دور برگردون نداره..
وقتی میری دیگه برگشتی نیست!
مسیر جاده هم این بار به بن بست نمی ره..
داری میری؟
باشه، به سلامت..
دَرم پشتِ سرت ببند.

+ همه ی پُل هارو شکستم.
باورش سخته، ولی حقیقت داره!!